Στις 28 Φλεβάρη 2023 συνέβη κάτι καθόλου σπάνιο. Το ίδιο που συνέβη στην Πύλο την ίδια χρονιά, στην Χίο και στο εργοστάσιο Βιολάντα το 2026 και καθημερινά στην Παλαιστίνη.
Από το έγκλημα στα Τέμπη και έπειτα μαθαίνει όλο και περισσότερος κόσμος να μην μιλά πλέον για δυστυχήματα αλλά για κρατικές δολοφονίες. Για αυτό το λόγο δεν πενθούμε, οργιζόμαστε. Για πένθος μιλούν όσοι θέλουν να περιορίσουν και να ανακατευθύνουν την οργή μας. Πέρυσι, αποκάλυψη μετά την αποκάλυψη, η οργή φούντωνε αρκετά ώστε να αναγκαστεί το κάθε αφεντικό να κλείσει ρολά και ο κάθε πολιτικός να μιλήσει για δικαιοσύνη όταν οι δρόμοι κατακλείστηκαν σε μία από τις μαζικότερες συγκεντρώσεις. Κόσμος που μπορεί και ποτέ να μην είχε βρεθεί σε πορεία, κατέληξε να μένει πολλές ώρες στον δρόμο ή ακόμα και να συγκρούεται με τα μέσα καταστολής, και να επιστρέφει στην πλατεία με επιμονή.
Αντίθετα με τα αφηγήματα περί προβοκατόρων εμείς αυτό που είδαμε στο δρόμο ήταν ανθρώπους που τα έβαλαν με το κεντρικό σύμβολο της υποτίμησης των ζωών τους. Αυτό που επίσης είδαμε είναι αλληλεγγύη και φροντίδα. Άτομα ήρθανε εφοδιασμένα με νερά, σνακ και κιτ πρώτων βοηθειών, στάθηκαν όσο μπορούσαν μαζί με αποτέλεσμα την πολύωρη παραμονή στους δρόμους του κέντρου.
Το Σάββατο 28/02 στις 11.30 βρισκόμαστε πάλι στα Προπύλαια. Φέρνουμε μαζί μας νερό, άνετα ρούχα και παπούτσια, ό,τι μέσα αυτοπροστασίας νομίζουμε και πάνω απ’ όλα διάθεση να στηρίξουμε το ένα το άλλο.
Δεν έχουμε εθνικό πένθος – Έχουμε ταξικό πόλεμο
Στα τρένα, τα σύνορα και τα εργασιακά κάτεργα
κράτος και κεφάλαιο δολοφονούν
Αντίσταση – αυτόοργάνωση – αλληλεγγύη
αναρχική ομάδα πρώτων βοηθειών