(scroll down for english)
Συγκάλυψη, διαφθορά, κρατικοποίηση, εθνικοποίηση, δικαιοσύνη, παραίτηση, κατάργηση. Υπάρχουν πολλοί τρόποι κανείς να αντιληφθεί το γιατί συγκρούστηκαν τα δύο τρένα και πέθαναν 57 άνθρωποι, πολλοί τρόποι να επιλέξει να μιλήσει για αυτό, διαφορετικά πράγματα να βάλει μπροστά ως αιτήματα. Μέσα στους ετερόκλητους λόγους των ημερών όμως υπάρχει κάτι σαν ένα πολιτικό μίνιμουμ, μια γενική σύγκλιση στην αντίληψη πως η αιτία είναι συστημική, πως οι θάνατοι οφείλονται σε μία ιεράρχηση του κέρδους πάνω από την ζωή, πως η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο κάποιο κόμμα αλλά ολόκληρη την πολιτική εξουσία. Με δικά μας λόγια, θα λέγαμε πως το σύνθημα “δεν έχουμε εθνικό πένθος, έχουμε ταξικό πόλεμο” έχει πιάσει κάμποσο τόπο, και είναι ζήτημα το πώς το κίνημα των ημερών θα συνεχίσει να απλώνεται και να ριζοσπαστικοποιείται με κατεύθυνση όχι την ανασύνταξη αλλά την ανατροπή.
*Παρά την καμπάνια προβοκατορολογίας που προηγήθηκε, οι συγκρούσεις με κανέναν τρόπο δεν περιορίζονταν σε “γνωστούς αγνώστους”. Ίσα-ίσα, η μέρα εκείνη έχει ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό αποτύπωμα ακριβώς επειδή κόσμος που ποτέ του δεν είχε μπει σε μία ενσώματη θέση σύγκρουσης με τον νόμο έκατσε μπροστά στα ΜΑΤ, διεκδίκησε την ύπαρξή του στην πλατεία/στον δρόμο, και πέταξε και καμιά πέτρα.
Αναλυτικά η ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων Π.Γ.Ν. Αττικόν:
Χαϊδάρι, 11/3/2025
Τα νοσοκομεία δεν είναι παραρτήματα της Ασφάλειας.
Είμαστε υγειονομικοί και όχι ρουφιάνοι του κράτους
Η 28η Φλεβάρη 2025 περνάει στην ιστορία ως μια τεράστια απεργία στην οποία πάνω από ένα εκατομμύριο σε όλες τις πόλεις της χώρας, διαδήλωσε και έδειξε ότι ο λαός δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στα κόμματα του συστήματος, τη δικαιοσύνη και τους θεσμούς του κράτους, απαίτησαν να τιμωρηθούν οι ένοχοι για το έγκλημα των Τεμπών, φώναξαν ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Εκατοντάδες συνάδελφοι και συναδέλφισσες απήργησαν, διαδήλωσαν παρά το ότι την ημέρα εκείνη το νοσοκομείο Αττικόν βρισκόταν σε Γενική Εφημερία.
Μετά την ολοκλήρωση της συγκλονιστικής απεργιακής συγκέντρωσης- και με εντολή της κυβέρνησης- αστυνομικές δυνάμεις προχώρησαν σε όργιο καταστολής, πνίγοντας στα χημικά και το ξύλο τους διαδηλωτές με αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματίες κάποιοι εκ των οποίων διακομίστηκαν ή προσήλθαν στο Αττικόν για την αναγκαία περίθαλψη.
Στο σωματείο λάβαμε δεκάδες καταγγελίες ότι δόθηκε “εντολή” σε υγειονομικούς όλων των ειδικοτήτων που δούλευαν ως προσωπικό ασφαλείας στα επείγοντα να καταγράφουν τα ονοματεπώνυμα των ασθενών που προσήλθαν στο νοσοκομείο (με αναπνευστικά προβλήματα, κακώσεις κλπ) και ανέφεραν ότι είναι τραυματισμένοι κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης. Προσέξτε! Δόθηκε εντολή όχι για τον αριθμό των προσερχομένων αλλά αναλυτικά για την καταγραφή των ονοματεπώνυμων τους!
Ρωτάμε δημόσια και απαιτούμε εξηγήσεις:
1. Ποιος έδωσε αυτή την εντολή; Μόνο ο διοικητής και η εφημερεύουσα ή εκτελούσαν εντολές ανωτέρων του Υπουργείου Υγείας και της κυβέρνησης;
2. Με ποιο δικαίωμα -και εις βάρος του ιατρικού απορρήτου- θέλουν κάποιοι να αναγκάσουν γιατρούς και νοσηλευτές να αποκαλύπτουν στοιχεία ασθενών;
3. Τι θέλουν αυτά τα στοιχεία αν όχι να “φακελώσουν” διαδηλωτές θύματα της αστυνομικής βίας;
Όποιος νομίζει ότι τα νοσοκομεία είναι παραρτήματα της ΓΑΔΑ είναι βαθιά γελασμένος. Η επόμενη μέρα των αγώνων είναι ήδη εδώ και είμαστε μια γροθιά!
Το ΔΣ
en
On the 28th of February we were on the streets of the centre of athens, amongst the countless people that came out for Tempi, striking from work, university, school and routine.
Cover-up, corruption, state control, nationalisation, justice, resignation, abolition. There are many ways to understand why the two trains collided and 57 people died, many ways to choose to talk about it, many different things to put forward as demands. Amidst the heterogenous discourses of the days there is something like a political minimum, a general convergence in the understanding that the cause is systemic, that the deaths were caused by a hierarchising of profit over life, that the responsibility does not lie only with one party but with the entire political power. In our own words, we’d say that the slogan “we don’t have a national mourning, we have class war” has taken some hold, and it is now a question how the movement of these days will continue to spread and be radicalised, not towards reconciliation, but subversion.
On Feburary 28th, the widespread anger was expressed both in clashes*, and in a general mood of staying in the square and on the street, despite police repression. The state’s aim was for the crowd to disperse, and to achieve this there were waves of attacks with tear gas, flash bang grenades, charges of riot police with battons striking at random, and, towards the end of the day “auras” (water cannons), whether people were being confrontational or not.
As an anarchist street medic group, we were needed in treating people with problems from tear gas, flashbang grenade wounds, blows to the head, and more. There were other first aid teams with similar incidents, and several people had to be taken to the hospitals that were on duty.
Repression, however, does not end in the street and the police attacks, but continues with the mapping, the creation of personal police records and the judicial-correctional system. And so, on that day, in Athens alone, 220 people were detained, of which 73 were charged. In the same context, as the Union of Employees of Attikon General Hospital “Anagennisis” reports, there were also orders to health workers in the emergency rooms to record the names of patients who came in with respiratory problems, injuries etc, and stated that they had been injured during the mobilisation.
We welcome the indiscipline and resistance of the health workers of Attikon General Hospital, who, as the write, refuse to become snitches on the state’s behalf.
– anarchist street medic group 19/3/25
*Despite the campaign of “provocateurs/instigators” discourse that preceded the day, the clashes were in no way limited to “the usual suspects”. On the contrary, this day has a special emotional imprint precisely because people who had never been in an embodied position of conflict with the law stood in front of the riot police, asserted their existence in the square/the street, and threw a stone or two.